Dzięki pomocy Roberta Grettona (późniejszego menadżera Joy Division) muzycy nagrali pod okiem Martina Hannetta pierwszy singel "Cranked Up Really High", który został wydany w czerwcu 1977 przez wytwórnię Rabid Record (w 2001 znalazł się na liście 100 najlepszych singli punkrockowych wszech czasów sporządzonej przez magazyn Mojo100 Punk Scorchers, Mojo nr 95; październik 2001). Od początku 1977 zespół często gościł w Londynie – zwłaszcza w klubie "The Roxy" grając tam razem m.in. z The Adverts, Johnny Moped czy The LurkersPunk, D. Thompson; s. 61-62; Collector’s Guide Publication, Ontario (2001). Dwa utwory: "Runaway" i "Boston Babies" trafiły na wydaną w lipcu koncertową kompilację różnych wykonawców The Roxy London WC2.
Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Decca Records pod koniec 1977 ukazały się single: "Where Have All the Boot Boys Gone?", "Dame to Blame" oraz "Quick Joey Small", które zwiastowały wydanie debiutanckiego albumu Do It Dog Style co nastąpiło w maju 1978. W marcu 1979 po wydaniu EPki It’s Alright Barrett opuścił grupę. Do Slaugther and the Dogs dołączyli muzycy The Nosebleeds: wokalista Steven Morrissey (później w The Smiths) i gitarzysta Billy Duffy (później w The Cult) oraz perkusista Phil Rowland (wcześniej w Eater).