1 maja 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, przydzielony do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Od 11 listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim, w walkach o niepodległość Polski trzykrotnie ranny 11 lutego 1918, 23 stycznia 1919. Do 19 lutego 1920 jako dowódca plutonu. Od 20 lutego 1920 słuchacz Szkoły Podchorążych Kawalerii, po jej ukończeniu 20 czerwca 1920 awansowany na stopień podchorążego, przydzielony jako dowódca plutonu Tatarskiego pułku ułanów. Ranny 30 sierpnia 1920. Od 18 września 1920 przydzielony do 14 pułku ułanów Jazłowieckich. Awansowany na stopień podporucznika 15 kwietnia 1921. Przydzielony do 27 pułku ułanów Ciechanowskich, 20 maja 1922 awansowany na stopień porucznika. Od 10 stycznia 1922 dowódca szwadronu karabinów maszynowych.
Od 1 grudnia 1923 w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, po jej ukończeniu awansowany na stopień rotmistrza 12 kwietnia 1924, ze starszeństwem od 1 lipca 1923. Od 1 listopada 1924 dowódca 1 szwadronu 27 pułku ułanów, od 5 lutego 1925 dowódca szwadronu szkolnego 2 Dywizji Kawalerii. Od 27 sierpnia 1925 dowódca 2 szwadronu 27 Pułku Ułanów. Od 10 września 1926 dowódca 3 szwadronu 6 pułku ułanów Kaniowskich. Od 23 kwietnia 1930 referent Oddziału Mobilizacyjnego Dowództwie Okręgu Korpusu nr VIII w Toruniu. W 1932 uczestnik kursu unifikacyjnego w Rembertowie.