Kontynuujący współpracę z Cimino Franciszek Witaszek wkrótce potem został aresztowany, co utwierdziło resztę kierownictwa organizacji w twierdzeniu, że Cimino podjęła współpracę z Gestapo.
O zdradzie Cimino poinformowany został II Oddział Sztabu w Londynie, który podjął śledztwo, ale nie potwierdził podejrzeń. Z powodu swoich dużych zasług Cimino miała też wielu obrońców. Niezależnie od władz londyńskich, władze podziemne w Warszawie wydały na Cimino wyrok śmierci, jednak dwukrotnie wysyłane zespoły egzekutorów nie były w stanie wypełnić zadania. Do dziś nie zachowały się ślady dokumentów mogących rozstrzygnąć o jej winie, a jej sprawa pozostaje obiektem sporu historyków.
Od stycznia do marca 1945 roku Cimino ponownie działała w podziemiu, tym razem jako współpracowniczka wywiadu Komendy Głównej AK. Zaraz po wojnie grupa działaczy Ojczyzny złożyła w prokuraturze w Poznaniu zeznania obciążające Cimino, ale nie udało się jej aresztować. Dzięki pomocy poakowskiej Delegatury Sił Zbrojnych została przerzucona do Wielkiej Brytanii, a na przełomie 1946 i 1947 roku wyjechała do Kanady, gdzie pracowała jako pielęgniarka pod nazwiskiem Kwiatkowska.
Zmarła 2 czerwca 1951 roku.
Przypisy
Kategoria:Łączniczki Armii Krajowej Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci przez Polskie Państwo Podziemne Kategoria:Pielęgniarki Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1951