Pomimo że do dziś nie wyjaśniono, czy było to w pełni zamierzone, osiągnięcie wybrzeży późniejszego Espírito Santo stanowi cezurę obecności portugalskiej w tym rejonie.
Przez kolejne trzy wieki brazylijskie posiadłości stanowiły dla Królestwa Portugalii źródło złota, kamieni szlachetnych i szczególnie cenionego w Europie cukru. Podstawową formą gospodarowania były wielkie majątki ziemskie, a proces wytwórczy wymagał licznej siły roboczej. Szybkie, spowodowane licznymi epidemiami, zmniejszanie się rdzennej populacji (potencjalnych pracowników) doprowadziło do znacznego rozwoju rynku niewolników, sprowadzanych do obu Ameryk głównie z Afryki.
Na początku XIX wieku populacja Brazylii liczyła około 3 milionów mieszkańców. Z tego połowę stanowili czarni Afrykańczycy, a proces swobodnego mieszania się kultur i ras skutkował tym, że kolejne 25% ogólnej liczby ludności stanowili ludzie rasy mieszanej. Biali koloniści (25%) zasiedlali głównie miasta, będące centrami lokalnej administracji.
Kolonialna Brazylia w drugiej poł. XVIII wieku Z biegiem czasu, w zmieniającym się geopolitycznie otoczeniu, rola Brazylii w systemie gospodarczym imperium rosła.