Utożsamiał też łazęków z załazami „adwenae”.
Wacław Korta twierdził, że nazwa łazęki pochodzi od dawnego czasownika łazowanie, czyli karczowanie i wycinanie drzew, Podobnie Karol Modzelewski uważa ich za służbę kolonizującą tereny powypaleniskowe.
Karol Buczek dodawał, że można by ich uznać za odpowiednik czeskich chodów czyli stróżów dróg i pól, czyli porównuje nazwę łazenków do terminu łazić, chodzić.
Karol Buczek w innym miejscu pisał o ludziach zwanych „lassy”, „lazze” (nie wiążąc ich z łazenkami), co było synonimem litów półwolnych w przywilejach dla klasztorów w Lauterberg koło Halle (rok 1181) i Kaltenbrunn (rok 1122), gdzie wymienia się ich obok żupanów, „supani” i witezi, „withasii”, smardów i ”zmurde”, a więc ludności, której nazwy wskazują na pochodzenie słowiańskie.
Nazwa łazęki przetrwała dłużej, ale w najprawdopodobniej wyłącznie w potocznym znaczeniu łazęgi, włóczęgi, co być może wiąże się z charakterem pracy przedstawicieli tego zawodu. Słownik Knapiusza z XVI wieku wymienia takich łazików, łazęków, kraczochów, inni autorzy oprócz włóczęgostwa, przypisywali im szpiegowanie.