środkowy palec bez pazura mierzy 16 mm. Głowa czarna, widoczna długa biała brew. Gardło szare. Wierzch ciała kasztanowo-czarny. Pierś płowopomarańczowa, zaś brzuch i pokrywy podogonowe białawe. Na bokach występuje delikatnie kasztanowe kreskowanie.
Zasięg występowania Południowa i wschodnia Turcja, Armenia, zachodni i południowo-wschodni Azerbejdżan oraz góry północnego, południowo-zachodniego i wschodniego Iranu. Podgatunek P. o. fagani (płochacz arabski) występuje w Jemenie, w południowo-zachodniej części Półwyspu Arabskiego.
Płochacz pstry zasiedla hale i żleby wysokich skalistych gór. Spotykany w przedziale wysokości 1000–3500 m n.p.m.
Zachowanie Zazwyczaj przebywa na nagim gruncie wśród krzewów, trzepocąc skrzydłami. Śpiew dzwoniący, podobny jak u pokrzywnicy (Prunella modularis).
Gniazdo mieści się w gęstym krzewie, około 30 cm nad ziemią. Stanowi je kubeczek z patyków i korzeni, grubo wyściełany puchem roślinnym.
Status zagrożenia IUCN uznaje płochacza pstrego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern).