Do 1890 roku służył w 2 Korpusie Armijnym, a następnie przez dwa lata pracował w sztabie generalnym. Do października 1895 roku służyłw 4 Brygadzie Strzeleckiej, a następnie w latach 1895–1897 był oficerem przy sztabie Odeskiego Okręgu Wojskowego. Kolejne pięć lat spędził poza Rosją. Od stycznia 1897 do czerwca 1903 był agentem wojskowym w Danii i Szwecji. Po powrocie do kraju, awansowano go do stopnia generała majora, a także powierzono mu dowództwo Lejb-Gwardyjskiego Pułku Jegrów, które sprawował przez blisko trzy lata, do lutego 1906. W kolejnych dwóch latach Sirelius dowodził 1 Brygadą 1 Dywizji Piechoty Gwardii, a następne dwa spędził na pozycji dowódcy 23 Dywizji Piechoty.
W latach 1910–1914 Otto Sirelius stał na czele 3 Dywizja Piechoty Gwardii. Z tym przydziałem zastał go wybuch I wojny światowej. W sierpniu 1914 roku dowództwo Frontu Północno-Zachodniego wydało rozkaz przegrupowania jego dywizji z Warszawy w rejon Sokółki, by przeprowadzić operacje wojskowe w rejonie Grodna i Białegostoku. Następnie Sirelius otrzymał rozkaz powrotu w okolice Warszawy i przegrupowania się na Mławę. Z tego powodu 3 Dywizja Piechoty Gwardii wzięła udział tylko w końcowych operacjach 2 Armii na terenie Prus Wschodnich, biorąc m.in. udział w operacji zajęcia Nidzicy.