Budowa kamiennego mostu nie odbyła się bez przeszkód. W grudniu 1827 komora królewska wstrzymała budowę i wezwała władze Debreczyna do modyfikacji planów, uważając, że należy zwiększyć przepływ. Pozwolenie na dalszą budowę dostarczono w sierpniu 1828 r. a co więcej komora królewska dołożyła się do budowy kwotą ponad 10 tys. forintów „wymiennych”. W 1831 r. rozpoczęła się budowa przęseł, ale miejscowy piasek okazał się bezużyteczny. Fakt ten zaostrzył relacje między majstrem a kamieniarzami. Cały potrzebny obrobiony kamień trafił na teren budowy w 1832 r. Problemy spowodował kamień potrzebny do wybrukowania jezdni. Przez przypadek trafiono do tokajskiego winiarza Ferenca Boronkai, który na terenie swojej winnicy miał niewielki kamieniołom wytwarzający znakomitą kostkę brukową. Debreczyn kupił od niego potrzebną ilość 40 „kubików”. Transport tokajskiego kamienia nie przebiegał szczęśliwie. Pewien przedsiębiorca z Tokaju załadował 14 „kubików” na statek, który zatonął jeszcze w tokajskim porcie. Wiosną 1833 r. rozpoczęto brukowanie jezdni, ale ponieważ prace wykonano niefachowo, trzeba było nawierzchnię usunąć. Z wielkimi trudnościami ukończono brukowanie jezdni 24.08.1833 r.