thumb|Zdjęcie obturatora w jednej z kamer Prószyńskiego
Obturator – przesłona projektora filmowego usuwająca wadę migotania obrazów na ekranie podczas projekcji taśmy filmowej. Skonstruowana została przez polskiego wynalazcę i konstruktora Kazimierza Prószyńskiego w 1902 roku i bezpośrednio przyczyniła się do rozwoju filmów długometrażowych.
Historia Pierwsze filmy realizowane pod koniec XIX i początku XX wieku podczas wyświetlania ujawniły wiele wad oraz niedoskonałości technicznych. Najbardziej dokuczliwe dla widzów były drgania obrazów oraz ich migotanie. Stanowiły one w owym czasie dużą niedogodność podczas pokazów, ponieważ wywoływały ból głowy oraz łzawienie. Niedoskonałości były tak dokuczliwe, że uniemożliwiały organizację długotrwałych pokazów. Dłuższe projekcje przerywano na życzenie widzów i dzielono je na krótsze odcinki czasu. Wady te uniemożliwiały w praktyce prezentowanie dłuższych filmów i stanowiły barierę w dalszym rozwoju kinematografii. Znany francuski historyk oraz krytyk filmowy Georges Sadoul w swojej książce Film staje się sztuką napisał: