Dowództwo wydało również rozkaz zabraniający odłączania się z szeregu (z wyjątkiem sytuacji, w której odłączenie się od szeregu mogło pozwolić na uratowanie chrześcijanina przed atakującym go muzułmaninem).
Im bliżej siły Królestwa Jerozolimskiego zbliżały się do swoich ziem, tym ataki Saracenów zwiększały swoją częstotliwość i siłę. W końcu jednak armia Baldwina III przekroczyła rzekę Jordan. Sama pogoń trwała 12 dni.
Skutki Niezrealizowanie przez króla Baldwina III planu przejęcia Bosry i Salchadu było strategiczną porażką. Oba miasta przejął Mu'in ad-Din Unur krótko po zakończeniu pogoni za krzyżowcami. Sama bitwa pod Bosrą jest interesująca z dwóch powodów. Po pierwsze, pokazała jak ostrożni i uważni byli przywódcy krzyżowców, godząc tym samym w popularny obraz impulsywnych wojaków. Po drugie, pokazała, że krzyżowcy byli zdolni do wykonać skomplikowane i trudne rozkazy, jeśli dyscyplina była zachowana, a oni sami byli prowadzeni przez mądrego dowódcę.
Bibliografia Beeler, John. Warfare in Feudal Europe 730-1200. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1971. Smail, R. C. Crusading Warfare 1097-1193. New York: Barnes & Noble Books, (1956) 1995.
Bosra Bosra