Obaj działacze narodowi byli również bliskimi przyjaciółmi.
W 1897 podjął praktykę adwokacką, którą prowadził przez siedem lat i ponownie na krótko w 1911, po czym zarzucił pracę zawodową. Był pierwszym egipskim adwokatem o arystokratycznym pochodzeniu.
Wspólnie z Mustafą Kamilem redagował od 1904 pismo al-Liwa. Był zastępcą kierowanej przez niego Partii Nacjonalistycznej, początkowo konspiracyjnej grupy narodowej, a następnie legalnie funkcjonującego ugrupowania. W 1908 został oficjalnie jej wiceprzewodniczącym, początkowo na trzyletnią kadencję. W tym samym roku Kamil zmarł; Farid kontynuował działalność w Partii Nacjonalistycznej i w 1911 został jej wiceprzewodniczącym dożywotnio. Przekazywał dary pieniężne na działalność organizacji i na jej prasę. Podzielał poglądy Kamila w zakresie konieczności budowania zgody narodowej i opierania na niej walki o niepodległość Egiptu. Poglądy te rozwijał: szerzej niż Kamil zajmował się kwestią szkolnictwa i wykształcenia się nowej egipskiej inteligencji. Był entuzjastą idei panislamskich i związków z Turcją, poparcia dla egipskich dążeń niepodległościowych poszukiwał także w Międzynarodówce Socjalistycznej.