Dorobek naukowy obejmuje blisko 200 pozycji, w tym 170 artykułów i recenzji specjalistycznych, 24 monografie prawno-kryminalistyczne i kryminologiczne, podręczniki i skrypty uniwersyteckie. W swoich badaniach wypracował modele ujawniania przestępstw i identyfikacji ich sprawców. Wiele z jego prac charakteryzuje interdyscyplinarność. W problematyce przewija się troska o ofiary przestępstw (także zwierzęta), zwłaszcza z potencjalnie najsłabszych grup społecznych, jak ludzie starzy i chorzy oraz o dochodzenie praw pokrzywdzonych i ochronę ich godności.
Członek Zrzeszenia Prawników Polskich (b. członek Prezydium Zarządu Głównego) oraz Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego i Krajowej Izby Radców Prawnych. W latach 1988–2007 kierownik i twórca Katedry Kryminalistyki i Kryminologii Wydziału Prawa Uniwersytetu Szczecińskiego. Od 1997 r. kierownik Katedry Kryminalistyki i Kryminologii Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. R. Łazarskiego w Warszawie (dydaktyka z przedmiotów: prawo karne, kryminalistyka i kryminologia). W latach 90. XX w. członek Doradczego Zespołu Komitetu Spraw Obronnych Rady Ministrów ds. zwalczania przestępczości zorganizowanej. Były delegat Polski na ONZ-owskie konferencje nt. zapobiegania przestępczości i traktowania przestępców.