Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych. Wszedł do składu Zarządu Bojowego (ukr. Бойовa управa) Ukraińskich Strzelców Siczowych. Wchodził w skład Głównej Rady Ukraińskiej, był wiceprzewodniczącym i sekretarzem Ogólnej Rady Ukraińskiej – organu koordynacyjnego ukraińskich partii politycznych w Wiedniu. Współpracował ze Związkiem Wyzwolenia Ukrainy.
W 1918 wybrany w skład Ukraińskiej Rady Narodowej Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Po akcie zjednoczenia ZURL i URL W styczniu – lutym 1919 wiceminister spraw zagranicznych w rządzie Wołodymyra Czechiwskiego, od 9 kwietnia do 27 sierpnia 1919 minister spraw zagranicznych Ukraińskiej Republiki Ludowej w gabinecie Borysa Martosa. Członek delegacji URL na paryską konferencję pokojową.
W 1921 powrócił do Galicji, osiedlił się najpierw w Stanisławowie, następnie w Stryju (1926) i we Lwowie (1928). Prowadził kancelarię adwokacką (przez jakiś czas ze Stepanem Wytwyckim), działał w spółdzielczości i jako publicysta prasy ukraińskiej (długoletni współpracownik Diła).