Po jego lewej stronie znajduje się wybitna depresja, po prawej żleb. Południowa ściana ma ok. 200 m wysokości i opada w stronę ściany stawiarskiej, którą Dolina Jagnięca schodzi do Doliny Zielonej Kieżmarskiej. Tkwią w niej trzy filary przedzielone żlebami.
Na Skrajną Rzeżuchową Turnię, podobnie jak na inne obiekty w Koziej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsze drogi dla taterników wiodą na szczyt granią z sąsiednich przełęczy. Trudniejsze drogi poprowadzono w ścianie północno-wschodniej (drogi Stanisławskiego o trudności II w skali UIAA, Puškáša III–IV, Żuławskiego III) i południowej (Hajdukiewicza V, inne o trudnościach III–V). Południowo-wschodnim żlebem wiedzie droga Heftyego (I).
Pierwsze wejścia: letnie – Gyula Hefty, 2 sierpnia 1908 r., zimowe – František Kele junior i Arno Puškáš, 12 lutego 1952 r.
Nazwy Rzeżuchowych Turni i Rzeżuchowych Przełączek pochodzą od Rzeżuchowych Stawków (Niżniego i Wyżniego), nad którymi obficie rośnie rzeżucha gorzka. Z kolei nazwa Gajniste Turnie została utworzona dowolnie od Gajnego Wierchu w pobliżu Tatrzańskiej Łomnicy.
Przypisy
Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich