W roku 1943 był maszynistą kolejowym, a w roku 1945 – pracownikiem Wydziału Szkolenia Kadr w Dyrekcji Wileńskiej Kolei Państwowych.

Po zakończeniu wojny przeniósł się z Wilna do Szczecina przekazanego Polsce postanowieniami konferencji jałtańskiej i poczdamskiej, jako część rekompensaty za utracone Kresy WschodnieZobacz – , podpisany w Schwerin przez gen. Chabarowa (prawdopodobnie Iwana Chabarowa), Leonarda Borkowicza i Piotra Zarembę (21 września 1945 roku)..

Był zatrudniony: w roku 1946 – w Urzędzie Wojewódzkim jako technik-referendarz, w latach 1946–1948 – w Zakładzie URSUS (później Fabryka Mechanizmów Samochodowych POLMO), kolejno na stanowiskach: konstruktora, kierownika biura konstrukcyjnego i szefa produkcji, w latach 1948–1950 – w Miejskich Zakładach Samochodowych na stanowisku dyrektora.

Praca w Stoczni Szczecińskiej Henryk Jendza jest uważany za budowniczego zrębów przemysłu stoczniowego w Szczecinie, mimo że nie był pierwszym powojennym dyrektorem Stoczni Szczecińskiej, którą polskie władze miejskie stopniowo przejmowały od roku 1945. Jendza kierował Stocznią w latach 1950–1962 (do śmierci).