We wrześniu 1939 roku walczył w tymże pułku. W październiku 1939 dostał się do niewoli radzieckiej w Stanisławowie i zesłany z rodziną w głąb ZSRR. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski w październiku 1941 roku wstąpił do Armii Andersa, gdzie przydzielono mu stanowisko adiutanta Ośrodka Zapasowego 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Następnie był: szefem oddziału III operacyjnego sztabu 10 Dywizji Piechoty (do kwietnia 1942 roku) oficerem operacyjnym 2 Brygady Strzelców Karpackich (od maja 1942 roku do listopada 1943 roku) dowódcą szkoły podoficerskiej dowódcą kompanii dowodzenia 4 Brygady Strzelców Karpackich 3 Dywizji Strzelców Karpackich.
W styczniu 1944 roku został skierowany do Włoch, gdzie przeszedł przeszkolenie w dywersji i został zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku. Zrzutu dokonano w nocy z 22 na 23 listopada 1944 roku w ramach operacji „Kazik 1” dowodzonej przez mjra naw. Eugeniusza Arciuszkiewicza (zrzut na placówkę odbiorczą „Wilga” 24 km na północny wschód od Nowego Targu, w pobliżu Mogielicy koło Szczawy). W oczekiwaniu na przydział pozostawał w dyspozycji 1 batalionu 1 pułku strzelców podhalańskich AK.