Około 13 grudnia 1939 na skutek denuncjacji Stanisława Brochwicza-Kozłowskiego, który był agentem Abwehry, został aresztowany, a w lutym 1940 zwolniony z Pawiaka m.in. na skutek interwencji rodziny Bronisława Onufrego Kopczyńskiego, którego aresztowano z tego samego powodu. W konspiracji od 1941 był w składzie kierownictwa Konfederacji Narodu: kierował tu Terenem Młodzieży, a także był założycielem i pierwszym redaktorem naczelnym pisma „Młodzież Imperium”, który wydawano od lutego 1943. Pseudonimem „Jan ze Smoleńska” podpisywał publikowane w nim swoje artykuły, począwszy od pierwszego pt. „O piśmie młodzieży” (1942, nr 1) aż do ostatniego, wydrukowanego już po jego śmierci, pt. „Uderzenie” (1943, nr 2).
Następnie był przeniesiony do Wydziału Propagandy, gdzie został redaktorem pisma KN „Do Broni”. W październiku 1942 uczestniczył w pierwszej wyprawie Uderzeniowych Batalionów Kadrowych. Po utworzeniu na przełomie 1942/1943 Uderzeniowego Batalionu Szturmowego (UBS) został w stopniu podporucznika Uderzenia przydzielony do jego dowództwa. Poległ 13 maja 1943 podczas najścia Gestapo na lokal konspiracyjny przy ul. Wspólnej 52.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga” Kategoria:Ludzie związani z polską prasą podziemną 1939–1945 Kategoria:Oficerowie Uderzeniowych Batalionów Kadrowych Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Zmarli w 1943