W 1880 w gminie rumniańskiej mieszkało: 780 Polaków (w tym 763 katolików), 1442 Rusinów (Ukraińców), 31 Żydów i 17 Niemców (Austriaków).
W drugiej połowie XIX wieku wieś nabyła hrabiowska rodzina Lanckorońskich, która posiadała te dobra do 1939 roku. Pierwszym dziedzicem z tej rodziny był Karol Antoni hrabia Lanckoroński (1848-1933), potem posiadłość była własnością jego córek: Adelajdy (1903-1980) i Karoliny (1898-2002). Z ich inicjatywy, w latach 1936-1940, obok drewnianego kościoła powstał nowy, murowany. Kończono go już w czasie wojny. Na polecenie władz radzieckich, w 1940 rozebrano kościół drewniany, choć murowany nie był jeszcze ukończony, a gdy ludność polską przymusowo ekspatriowano na mocy tzw. układów republikańskich, w 1953 roku władze poleciły rozebrać i murowaną świątynię.
W II Rzeczypospolitej miejscowość stanowiła początkowo oddzielną gminę wiejską. 1 sierpnia 1934 w ramach reformy na podstawie ustawy scaleniowej została włączona do gminy wiejskiej Komarno w powiecie rudeckim, w województwie lwowskim. W 1921 roku gmina Rumno liczyła 2621 mieszkańców (1345 kobiet i 1276 mężczyzn) i znajdowało się w niej 496 budynków mieszkalnych. 1446 osób deklarowało narodowość rusińską (ukraińską), 1175 – polską.