Pewnego razu jego młodszy brat przypadkowo zabił ulubionego słonia miejscowego króla i został za to stracony. Chociaż król zabronił pogrzebania ciała skazanego, Dharmakszema sprzeciwił się nakazowi i pogrzebał ciało swojego brata. Po przesłuchaniu Dharmakszemy przez króla, władca był tak zaskoczony zuchwałością Dharmakszemy, że nakazał mu pełnić obowiązki pałacowego kapłana. Dharmarakszema przez jakiś czas utrzymał tę pozycję, wykorzystując magiczne triki i pochlebstwa. Jednak w końcu król poczuł niechęć do Dharmarakszemy, a to zmusiło go do pozbawionego wszelkich skrupułów działania wykorzystującego magię i szantaż, aby zachować stanowisko. Kiedy to wyszło na jaw, uciekł do Azji Środkowej (Kaszmir), zabierając z sobą kopie Sutry Nirwany oraz dwa inne teksty o moralnej dyscyplinie.
Po krótkim pobycie w Kuczy i w Shanshanie Dharmakszema przybył do Dunhuangu, w którym przebywał przez kilka lat i być może dokonał wstępnych tłumaczeń. Sława o nim jako o czarowniku dotarła do Dunhuangu.