de Géogr., Varsovie 1934”), Przez Pireneje od morza do oceanu („Wierchy” 14, 1936, z porównaniem krajobrazu i kultury pasterskiej w Pirenejach i Tatrach), Sur les rapports entre les mouvements migratoires de la population d’une vallée alpine et la transformation du paysage pastoral-agricol pendant les cent dernières années (w: „Comptes rendus du Congrès Int. de Géogr., Amsterdam 1938”). Łącznie była autorką ponad 20 prac drukowanych.
Narciarstwo i alpinizm W młodości uprawiała wspinaczkę w skałkach podkrakowskich (m.in. w Dolinie Mnikowskiej) oraz w Tatrach, była również czynna jako narciarka (turystka i zawodniczka). Tuż po I wojnie światowej wstąpiła do Sekcji Narciarskiej AZS w Krakowie i na pierwszych narciarskich mistrzostwach Polski w 1920 r. została mistrzynią Polski w biegu kobiet. W latach 1919–1920 była sanitariuszką w Kompanii Wysokogórskiej i w tym czasie (w sierpniu 1919 r.) uczestniczyła w wyprawie ratunkowej TOPR-u w masyw Czerwonych Wierchów. Umiejętności taternickie przydawały jej się również w trakcie wypraw badawczych. M.in. podczas pobytu latem 1931 r.