Morfologia Długość ciała wynosi 18–20 cm, masa 23–24 g. Upierzeniem przypomina trzciniaka zwyczajnego – z wierzchu w ciepłym odcieniu brązu, miejscami czerwonawy, zwłaszcza na kuprze i pokrywach nadogonowych. Brew i okolice oczu białawe. Gardło, pierś i środek brzucha białawe, pozostała część spodu ciała płowa. Trzciniaka głośnego cechuje jednak bardziej rudawy odcień spodu ciała. Górna część dzioba ciemnobrązowa, dolna zaś jasna z czarną plamką u nasady. Nogi i stopy zielonkawoołowiane.
Dla podgatunku nominatywnego formuła skrzydłowa różna; 2. lotka II rzędu mieści się w długości między 5. a 7., najdłuższe są lotki 7., 3. i 4., posiadają również równą długość. Na 3. i 4. występuje emarginacja. Dziób mierzy 23–27 mm (♂ 25–27, ♀ 23–25), natomiast skrzydło 75–85 mm (♂ 80–85, ♀ 75–77).
Zasięg występowania i podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki: A. s. stentoreus (Hemprich & Ehrenberg, 1833) – trzciniak głośny – Egipt A. s. levantinus Roselaar, 1994 – Izrael, Jordania, Syria i północno-zachodni Półwysep Arabski A. s. brunnescens (Jerdon, 1839) – trzciniak indyjski – okolice Morza Czerwonego po Kazachstan i północne Indie A. s. amyae Baker, ECS, 1922 – północno-wschodnie Indie, Mjanma, Tajlandia i południowe Chiny A. s.