We wrześniu 1939 roku służył w 4 dywizjonie Brygady Pościgowej. Razem z dywizjonem przekroczył granicę polsko-rumuńską 23 września 1939 roku. Po aresztowaniu i ucieczce dotarł w grudniu do Francji, gdzie został skierowany do Polskich Sił Powietrznych w Lyonie. Służył w Grupie Szkoleniowej w Rennes. W czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy P-0069 i został przydzielony do dywizjonu 305. Za służbę w tym dywizjonie został trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w zakresie lotnictwa i dywersji został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku a ramach akcji „Rheumatism” dowodzonej przez kpt. naw. Stanisława Króla (zrzut na placówkę odbiorczą „Ugór” w rejonie wsi Łyszkowice). Policiewicz był emisariuszem Naczelnego Wodza do komendanta Armii Krajowej z zadaniami w zakresie lotnictwa, baz, lotnisk, lądowisk, oddziałów lotniskowych, wywiadu lotniczego i służby meteo. W październiku dostał przydział do referatu organizacyjnego Wydziału Lotnictwa Oddziału III Operacyjnego sztabu Komendy Głównej AK, początkowo na stanowisko pomocnika kierownika, a od stycznia 1943 roku – kierownika referatu. Pracował na tym stanowisku do czerwca 1943 roku.