Na przełomie XV i XVI wieku liczni teoretycy architektury zaczęli też rozważania nad teorią fortyfikacji. Pierwszą publikacją zawierającą rozdział o umocnieniach było De re aedificatoria libri decem (Dziesięć ksiąg o sprawach budownictwa) Leona Battisty Albertiego z 1485 roku. Także Filarete (Antonio di Pietro Averlino) i Francesco di Giorgio Martini zawarli fragmenty o fortyfikacjach w swoich książkach, podczas gdy pomysły na fortyfikowanie miast Leonarda da Vinci i Michała Anioła pozostały w prywatnych notatkach.
Tworząc swój traktat Dürer nie wykorzystywał – jak chciała tradycja – doświadczeń z wznoszenia fortyfikacji wokół Norymbergi (powstały one po jego śmierci), ale mógł czerpać z prac, jakie wykonywał na rzecz Antwerpii w latach 1520–1521. Z punktu widzenia teorii fortyfikacji jego idee są ostatnim etapem rozwoju średniowiecznego, murowanego zamku, przystosowanego do użycia artylerii. Dürer w swoich podróżach nie dotarł do środkowych Włoch (np. do Rzymu czy Florencji), więc nie zapoznał się z najnowszymi osiągnięciami włoskich inżynierów i jego praca nie nosi śladów ich wpływów.