W połowie 1946 wstąpił do Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” (WiN). Od czerwca 1946 walczył w oddziale WiN Janusza Kotowskiego „Mściciela” (OP „Pogoń” kpt. Henryka Hebdy "Korwina"), działającym w powiatach Siedlce, Węgrów i Mińsk Mazowiecki. Nosił ps. „Partyzancik”. Uczestniczył w wielu akcjach bojowych w ramach samoobrony przed komunistycznym aparatem represji. 31 marca 1947 ujawnił się przed komisją amnestyjną w Węgrowie, w czerwcu 1947 wznowił działalność konspiracyjną. W listopadzie 1947 po rozbiciu oddziału w Garczynie Małym i ujęciu jego dowódcy przez UB początkowo ukrywał się we wsi Abramy, a w grudniu związał się z oddziałem NSZ Zygmunta Rześkiewicza "Parabelki" v. "Grota" i Zygmunta Jezierskiego "Orła" z Mrozów. Po miesiącu wrócił do domu rodzinnego, nadal się ukrywając.

Ujęty 26 kwietnia 1948. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na sesji wyjazdowej w Kałuszynie, pow. Mińsk Mazowiecki, oskarżając go o udział w „bandzie WiN” i dziesięć napadów na spółdzielnie i członków PPR, skazał go 21 lipca 1948 w trybie doraźnym na karę śmierci. Rozprawa odbyła się w obecności tysiąca osób. Razem ze Stanisławem Abramowskim na karę śmierci skazano Feliksa Bąka i Czesława Chrzanowskiego.