Giganci w starożytnych źródłach greckich Najstarsze teksty, w których znajdują się wzmianki o gigantach, to Teogonia Hezjoda i Odyseja Homera. Pierwsza z nich (w. 176–186) przedstawia gigantów jako istoty o wężowych splotach zamiast nóg, powstałe z krwi genitalnej wylanej na Gaję, boginię ziemi, po wykastrowaniu Uranosa, boga niebios, przez Kronosa.
Nadszedł wielki Uranos wraz z nocą i objął Ziemię,pragnąc związku miłości i przykrył sobą ją całą.Syn zaś z zasadzki swą rękę lewą zaraz wyciągnął,prawą zaś ujął ogromny sierp z ostrymi zębami,ojca miłego jądra gwałtownie urżnął i cisnąłpoza siebie, gdzie padnie. Nie darmo mu z ręki umknęły,bowiem te krwawe krople, które trysnęły i spadły,wszystkie przyjęła Ziemia i - kiedy lata minęły –rodzi z nich mocne Erynie oraz ogromnych Gigantów,w zbrojach błyszczących, w ręku dzierżących długie oszczepy,oraz Nimfy - zwą je melijskie - na ziemi niezmiernej.Kolejne ustępy Teogonii (w. 687–699) opisują konflikt pomiędzy starszymi bóstwami a tytanami.