W 1436 r. zmarł Wilhelm, ostatni książę z linii dynastii meklemburskiej rządzącej Werle (odrębna część władztwa pierwszych książąt meklemburskich, wydzielona na skutek podziału między synów książęcych w 1227 r.). Henryk wraz ze współrządzącym Janem III, a także władcy Meklemburgii-Schwerin: Henryk IV Gruby i Jan V uznali się za jego dziedziców. Roszczenia do tego terenu zgłosił jednak także Fryderyk Hohenzollern (Brandenburgii sprawowała zwierzchność lenną nad częścią Werle). Konflikt został zakończony traktatem zawartym w 1442 r., zgodnie z którym Fryderyk zrezygnował ze zwierzchności i roszczeń do Werle, a okręg ten otrzymali wspólnie książęta meklemburscy. Książęta ci zagwarantowali elektorowi brandenburskiemu jedynie prawo dziedziczenia w Meklemburgii w przypadku wygaśnięcia tutejszej dynastii, zgodzili się na niewielkie ustępstwa terytorialne oraz oddali zwierzchność lenną nad Putlitz.
Henryk był trzykrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Judyta (zm. przed 1428), córka księcia Werle Mikołaja V. Drugą żoną była Ingeborga (ok. 1407–przed 4.9.1452), córka księcia stargardzkiego i słupskiego Bogusława VIII. Z tego małżeństwa pochodził syn i następca Henryka, Ulryk II.