J. Stołychwo, J. Kuszel, S. Radomski – naczelnik Sokoła, N. Niekrasz oraz S. i J. Grzymałowcy.
W czasie I wojny światowej liczba polskich rodzin w Rosji, ustawicznie rosła, byli wśród nich uciekinierzy (przed Niemcami) z Królestwa Polskiego, przymusowo wysiedleni robotnicy i inżynierowie wraz z fabrykami (1915 r.), nie brakowało imigrantów zarobkowych. Przybywali również Polacy ze Lwowa. Liczba chętnych do pracy harcerskiej poważnie wzrosła.
W 1915 r. odbył się w Kijowie I Zjazd Druhów, który wyłonił najwyższa władzę harcerską – Naczelne Kierownictwo Harcerskie (skautowe). Jego naczelnikiem, został druh Stanisław Siedlaczek. Drużyny działały pod ulubionymi patronami: T. Kościuszki, E. Plater, R. Traugutta, J. Poniatowskiego, H. Sienkiewicza, M. Konopnickiej.
Sytuacja Polskiego Harcerstwa w Imperium Rosyjskim, zmieniła się po rewolucji lutowej 1917 r. Drużyny wyszły z ukrycia, zapanował w nich entuzjazm współuczestniczenia w miarę sił w walce o niepodległość Polski. Z ogromną nadzieją Harcerstwo Polskie przyjęło decyzje Rządu Tymczasowego w sprawie Polaków, zezwalające im na opuszczenie wojsk rosyjskich i na tworzenie samodzielnych formacji Wojska Polskiego na terenach Białorusi, Ukrainy, Besarabii, w Odessie, na Kaukazie i KubaniuL. Bazylow, Historia Rosji, t. II, Warszawa 1997.L.