Od 1934 roku uniwersytet ukończyło ponad 300 tysięcy studentów.
Istnienie uczelni opiera się na szóstej zasadzie Khana Ratsadon stwierdzającej, że rząd „musi zapewnić ludziom pełną edukację”, ponieważ ludziom „brak wykształcenia, które jest zarezerwowane dla rodziny królewskiej”. Studenci pragnęli, by status Szkoły Prawa został podniesiony do rangi uniwersytetu, oraz by Uczelnia Thammasat wyodrębniła się z Uniwersytetu Chulalongkorn. Nieruchomości Szkoły Prawa Uniwersytetu zostały przeniesione do Uniwersytetu Nauk Moralnych i Politycznych, a budynek starej Szkoły Prawa stał się głównym budynkiem Uniwersytetu Thammasat. Uczelnia przeniosła się do kampusu Tha Phrachan w 1935 roku.
We wczesnych latach istnienia uczelni, jej finansowanie nie opierało się na funduszach rządowych, ale na niskim czesnym pobieranym od studentów oraz odsetkach wypłacanych przez Bank Azji ds. Przemysłu i Handlu, w którym uczelnia posiadała 80% udziałów.
Pod przewodnictwem Pridi Banomyonga, uniwersytet stał się tajną siedzibą Ruchu Wolna Tajlandia – antyjapońskiego podziemia w czasie II wojny światowej. Kampus Uniwersytetu funkcjonował również jako obóz internowania dla cywilów alianckich, który był strzeżony przed nadużyciami ze strony japońskiego okupanta.