Zakład zatrudniał wówczas 300 osób.
W hucie suskiej produkowano głównie żelazo lane i w sztabach, garnki żeliwne, wyroby metalowe dla rolnictwa (m.in. blachy na lemiesze do pługów, okucia do wozów, kowadła, motyki, siekiery, sieczkarnie i młocarnie). Wyroby sprzedawano w Galicji, Czechach i Górnych Węgrzech (dzisiejszej Słowacji). W 1865 w suskich zakładach dokonano rekonstrukcji pękniętego serca dzwonu Zygmunt.
W latach 80. XIX wieku produkcja stawała się jednak coraz mniej opłacalna. Głównym powodem była niska jakość dostarczanego surowca oraz wysokie koszty transportu surowca i wyrobów gotowych. W 1884 doprowadzono do Suchej linię kolejową, co również sprawiło, że bardziej opłacalny był dowóz bardziej konkurencyjnych wyrobów hut śląskich. Huta zakończyła działalność w 1885 (według innych źródeł po 1890).
Do czasów współczesnych niewiele zachowało się śladów po obiektach huty. Obok budynku urzędu miasta pozostawiony został na pamiątkę trzytonowy spiek piecowy, czyli odpad produkcyjna z wielkiego pieca, który zastygł poza piecem lub został celowo wylany po wygaszeniu wielkiego pieca. Zachował się budynek dawnej siedziby zarządcy hut suskich przy ul. Mickiewicza 20.
Przypisy
Kategoria:Historia Suchej Beskidzkiej Sucha Kategoria:Huty żelaza