Początek powstania Matabele datowany jest na 24 marca 1896 roku. Podnieceni walką wojownicy szybko zapomnieli o dyscyplinie, napadając kolejne osady białych i mordując osadników, nie oszczędzając nawet kobiet i dzieci. Dało to czas władzom Bulawayo na przygotowanie się do obrony. 7000 wojowników Matabele, którzy zgromadzili się w rejonie Bulawayo podjęło nieskuteczne próby zdobycia miasta. Ich ataki były odpierane, pomimo tego, że część wojowników znajdowała się w posiadaniu zdobycznej brytyjskiej broni palnej (m.in. odtylcowe karabiny Martini-Henry). Dodatkowe uzbrojenie Matabale stanowiły pałki i topory. Obrońcy Bulawayo zorganizowali specjalne, liczące po 40 ludzi patrole, które wysłano do okolicznych farm w celu ostrzeżenia osadników i przygotowania obrony.
Na początku kwietnia oraz w początkach czerwca 1896 r. dwa brytyjskie oddziały pojawiły się w okolicy Bulawayo, rozbijając znajdujące się tu siły Matabele. Pobici wojownicy w niewielkich grupkach rozproszyli się w trudno dostępnym regionie wzgórz Matopo.
W czerwcu powstanie przeniosło się na ziemie ludu Szona. Ostatnie oddziały powstańcze zostały pokonane w tym regionie dopiero w listopadzie 1896 roku.