Władca ten wielokrotnie prowadził osobiście armię asyryjską na wyprawy wojenne i zlecił szereg wielkich projektów budowlanych w wielu asyryjskich miastach, przede wszystkim w Niniwie, którą przekształcił w wielką metropolię i uczynił nową stolicą asyryjską. Jego imię i czyny nigdy nie zostały zapomniane i przetrwały zapisane w późniejszych źródłach pisanych. Stało się tak, gdyż jeszcze długo po jego śmierci pamiętano mu, że to właśnie z jego rozkazu Asyryjczycy oblegli Jerozolimę (wydarzenie opisane w Biblii) oraz zniszczyli Babilon wraz z jego świątyniami. Sława (czy też niesława) Sennacheryba odżyła, gdy europejscy badacze w połowie XIX w. zaczęli odkrywać ruiny miast asyryjskich. Do dziś pozostaje on najbardziej znanym spośród asyryjskich królów wzmiankowanych w Biblii i źródłach klasycznych, będąc jednocześnie, obok Nabuchodonozora II, jedną z niewielu historycznych postaci starożytnego Bliskiego Wschodu, które zajęły poczesne miejsce w późniejszych tradycjach Aramejczyków (historia Ahikara), judaizmu, chrześcijaństwa, islamu (kampania przeciw Jerozolimie) oraz świata klasycznegoFrahm E., Sīn-aḫḫē-erība, w: Baker H.D. (red.), The Prosopography..., s. 1124.. thumb|Graniastosłup Taylora (ang.