W 1897 r. objął dowództwo okrętu szkolnego „Opricznik”, na którym służyli nurkowie. Od 1902 r. był starszym oficerem na okręcie obrony przybrzeżnej „Pierwieniec”. Jednocześnie opublikował podręcznik nurkowania, pod takim tytułem. W latach 1904–1905 dowodził kanonierką „Chrabryj”, pływającą na Morzu Śródziemnym. Awansował na kapitana 1 rangi (komandor). Napisał kolejne prace pt. „Nauka o nurkowaniu i medycynie”, „Prace nurkowe przy krążowniku Rossija”, „Poradnik dla studiowania nurkowania”, „Szkoła nurkowania i prace podwodne”. Pod koniec 1906 r. został dowódcą Flotylli Amurskiej. W 1911 r. mianowano go kontradmirałem, po czym zwolniono ze służby wojskowej.
Po wybuchu rewolucji bolszewickiej w październiku 1917 r., przybył do Nowoczerkaska, zostając kontradmirałem Armii Dońskiej. Na początku 1918 r. został wysłany przez atamana Wojska Dońskiego Piotra N. Krasnowa do Sewastopola w celu uzyskania pomocy wojsk Ententy dla Kozaków dońskich. W listopadzie tego roku stał na czele ekspedycji wojskowej do Rostowa nad Donem, która przejęła tam zostawione przez bolszewików barki uzbrojone i jacht oceaniczny „Kolchida”. Pod koniec lutego 1920 r. ewakuował się z Noworosyjska do Grecji.