1780 część klasztorna Dąbrowy graniczy od wschodu z częścią szlachecką Dąbrowy, od południa wschodu i północy z innymi dobrami Benedyktynów świętokrzyskich, w tym z Kuczowem i Bogusławicami(Inwentarz Klucza Rzepin 13, 15, 22).
Własność Własność szlachecka, od lat 1536-7 r. własność podzielona szlachecka (Dąbrowa) i klasztorna (Dąbrowa Poduchowna).
Kalendarium historyczne wsi Okres przed podziałem 1333-70 Własność Jakuba, Mikołaja i Piotra z Chlewisk (Odrowążów), 1401 Dąbrowa należy do Jakuba i Sławka dziedziców Szydłowca (także Odrowążów) , 1447 dziedzicem jest Prandota z Zajączkowic 1470-80 dziedzice Prandota Koniński herbu Rawa i Rafał z Chlewisk herbu Odrowąż, mają 2 folwarki rycerskie, 10 łanów kmiecych, 1 zagroda z rolą, 2 karczmy z rolą (Długosz L.B.. I 439; II 485); 1477 dziedzicami są Rafał i Prandota , 1504 Jakub Ebermuth z Pogorzałystawu (wieś w lubelskim, ok. 20 km od Lublina występuje w piśmiennictwie do XVIII w) odstępuje Janowi ze Świrczowa tenutariuszowi Ropczyc między innymi trzecią część „mediae alteris” wsi Dąbrowa i Zawada (Matricularum Regni Poloniae Summaria III 1663); 1504 z części Ebermutha pobór z 2 łanów i od 3 zagr., [z innej części] pobór z 2 łanów i karczmy(Archiwum Skarbu Koronnego, dział w AG.