Na początku lat 30. XX w. został aresztowany pod zarzutem prowadzenia działalności kontrrewolucyjnej i kolejne siedem lat spędził w obozach i więzieniach lub na zesłaniu. Przebywał w więzieniu „Kriesty” w Leningradzie, a następnie w obozie w Syktywkarze. Po odbyciu kary ponownie osiadł w obwodzie leningradzkim. Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki nie został zmobilizowany z powodu złego stanu zdrowia (w obozie doznał poważnych obrażeń nogi).
W 1941 został przymusowo przesiedlony na Łotwę. 8 lutego 1942 metropolita wileński i litewski Sergiusz wyświęcił go na diakona, zaś tydzień później – na kapłana; spotykana jest również informacja, jakoby święcenia kapłańskie przyjął w tajemnicy już po 1929Три года назад почил о Господе протоиерей Николай Гурьянов. Ukończył kurs teologiczny przy monasterze Świętego Ducha w Wilnie, po czym został skierowany do żeńskiego monasteru w Rydze w charakterze kapelana. Następnie wrócił do monasteru w Wilnie, gdzie żył, nie wstępując jednak do wspólnoty mniszej.
W lipcu 1943 został proboszczem parafii św. Mikołaja w Gegabraście. W latach 1949–1951 zaocznie ukończył seminarium duchowne w Leningradzie, a następnie uczył się w Leningradzkiej Akademii Duchownej. W 1956 otrzymał godność protoprezbitera.