Napęd był przekazywany za pośrednictwem wyprodukowanej przez Jordana podłużnej siedmiobiegowej sekwencyjnej skrzyni biegów z elektryczno-hydrauliczną zmianą biegów. Jordan przy współpracy z Sachs skonstruował także trzytarczowe sprzęgło.
Sezon rozpoczął się dla Jordana dobrze. Model EJ11 punktował w pierwszych pięciu Grand Prix sezonu i spisywał się szczególnie dobrze w kwalifikacjach, często ustępując tylko Ferrari, McLarenowi i Williamsowi. Jednakże później zaczęły pojawiać się problemy – z powodu próby rozwiązania problemów z przegrzewaniem silnika (który Jordan otrzymał dopiero w styczniu) samochód nie był rozwijany. Trzy z 450 elementów samochodu nie przeszły kontroli jakości, w efekcie czego był on awaryjny. Rozwijany przez Jordana system kontroli trakcji również nie okazywał się tak dobry jak stosowane przez konkurentów układy Pi czy TAG.
W trakcie sezonu z zespołu w wyniku nieporozumień z Eddiem Jordanem został zwolniony Heinz-Harald Frentzen; na ostatnie pięć Grand Prix zastąpił go Jean Alesi z Prosta, który ścigał się dla Jordana w Formule 3000.