Po likwidacji KPP w 1938 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1941 wstąpił do Stowarzyszenia Przyjaciół ZSRR, a w 1942 do Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej. Był komendantem GL na Żoliborzu, potem na Mokotowie.
Brał udział w powstaniu warszawskim jako podporucznik - oficer inspekcyjny sztabu Armii Ludowej, dowódca 3 kompanii III batalionu AL. 29 września 1944 został ranny w głowę. Po zdobyciu Warszawy przez 1 Armię Wojska Polskiego i Armię Czerwoną zostaje II sekretarzem PPR dzielnicy Żoliborz. Od lutego 1945 był etatowym działaczem KW PPR w Bydgoszczy. Zostaje sekretarzem Komitetu Miejskiego PPR w Grudziądzu. Od marca 1945 do 1947 był sekretarzem Komitetu Powiatowego (KP) PPR w Tczewie, potem do 1949 przewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej (PRN) w Tczewie. W grudniu 1945 jako delegat z Tczewa brał udział w I Zjeździe PPR w Warszawie. Członek Komitetu Wojewódzkiego PPR/Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Gdańsku. W 1949 wraca do Warszawy i zostaje przewodniczącym Zarządu Okręgowego Związku Inwalidów Wojennych RP, potem w latach 1950–1951 prezesem Spółdzielni Inwalidzkiej Kioskarzy, kontrolerem technicznym Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego Okęcie, a w latach 1952–1954 członkiem Komitetu Dzielnicowego PZPR Ochota. W 1958 przeszedł na emeryturę.