Następnie pełnił funkcję starszego śledczego pionu śledczego NKWD. Na początku sierpnia 1939 objął kierownictwo pionu śledczego NKWD. Od 26 lutego 1940 do 26 lutego 1941 był zastępcą narkoma (ludowego komisarza) spraw wewnętrznych Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i jednocześnie szefem Zarządu NKWD obwodu lwowskiego. Od 26 lutego 1941 do 29 lipca 1943 pełnił funkcję narkoma spraw wewnętrznych Ukraińskiej SRR. 5 października 1943 został narkomem spraw wewnętrznych Krymskiej ASRR. Od 5 lipca 1945 do 9 września 1946 szefował Zarządem NKWD obwodu krymskiego. 9 lipca 1945 mianowano go generałem lejtnantem. W połowie grudnia 1946 objął funkcję zastępcy szefa do spraw łagrów zarządu budownictwa nr 907. Na początku kwietnia 1948 został szefem zarządu specjalnych łagrów nr 3.
Pod koniec maja 1954 zwolniono go z MWD pod zarzutem niezabezpieczenia we wrześniu 1941 ewakuacji personelu NKWD Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, w wyniku czego ok. 800 funkcjonariuszy i pracowników NKWD znalazło się w okrążeniu wojsk niemieckich. Następnie do końca listopada 1941 miał mieszkać w okupowanym Charkowie. W lutym 1955 został szefem oddziału transportu samochodowego zakładów „Swiet szachtiora” w Charkowie.