Pod koniec XVIII wieku, Franciszek otrzymał dodatkowo tytuł podkomorzego galicyjskiego, co wiązało się z otrzymaniem dodatkowych elementów do wcześniejszego herbu. Tarczę położono na dwóch skrzyżowanych kluczach, dodano górne pole błękitne z oznaką urzędu: koroną leżącą na poduszce, oraz dwie bordiury: błękitną w trójkąty złote oraz poszachowaną czerwono-srebrno.
21 maja 1863 tytuł książęcy z herbem identycznym jak w opisie historycznym, ale bez labrów, potwierdzono w Rosji Konstantemu Feliksowi Lubomirskiemu z synem Zygmuntem, Antoniemu z synami Ksawerym, Aleksandrem i Antonim, Aleksandrowi Ignacemu, Stefanowi Ksaweremu, Władysławowi, Eugeniuszowi, Janowi i Atanazemu z synem Stanisławem. W 1906 jedenastu przedstawicielom rodziny przyznano tytuł Durchlaucht (pol. najjaśniejsza wysokość) w Austrii. Oprócz omawianego herbu, dom książąt Lubomirskich na przestrzeni epok posiadał 7 różnych odmian swojego herbu, było to spowodowane licznymi potwierdzeniami tytułów oraz zachodzącymi związkami rodzinnymi. Jednakże, wszystkie herby utrzymywały zasadniczy wspólny motyw, tj. Szreniawy.