Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej” — część 1

Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej” – polskie odznaczenie resortowe okresu PRL, ustanowione 27 lutego 1984 roku zarządzeniem Ministra Spraw WewnętrznychZarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lutego 1984 r. w sprawie ustanowienia odznaki „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej” (). Zniesiona 1 stycznia 1992 nową ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

Charakterystyka Odznaka posiadała trzy stopnie: I stopień – Złota Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”, II stopień – Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”, III stopień – Brązowa Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Przeciwpożarowej”.

Zgodnie z rozporządzeniem odznaka mogła być nadana: osobom, które swą pracą i działalnością przyczyniły się w sposób szczególny do rozwoju ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczenia życia i mienia obywateli oraz dorobku materialnego i kulturalnego społeczeństwa; osobom, które wyróżniły się w czasie akcji ratowniczej, w szczególności kierującym akcją ratowniczą za skuteczne, śmiałe i pełne inicjatywy przeprowadzenie akcji ratowniczej, oraz uczestnikom akcji, którzy wykazali się inicjatywą w wykonywaniu rozkazów oraz niezwykłą odwagą osobistą.