Należał do pierwszej, większej grupy pilotów lotnictwa sanitarnego, szkolonych w pilotażu śmigłowcowym, które przeszedł w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie w 1960 roku.
Od 1961 roku współtworzył bazę lotnictwa sanitarnego w Sanoku (drugim pilotem był Jerzy Mendyka) będącą zabezpieczeniem dla rejonu Bieszczadów. W 1962 roku zorganizował zakup śmigłowca SM-1 dla krakowskiego Zespołu Lotnictwa Sanitarnego. Rozpoczął współpracę z TOPR. Pierwszy lot ratunkowy wykonał w 1963 roku, transportując do szpitala turystę, który w rejonie Pięciu Stawów złamał nogę. Na tym jednosilnikowym śmigłowcu wykonał lądowanie autorotacyjne w rejonie Lubonia Wielkiego w Gorcach – transportując dzieci do szpitala w Rabce. Od 1975 roku w Zakopanem zorganizował regularne dyżury śmigłowców (Mi-2). Był gorącym orędownikiem wprowadzenia na potrzeby TOPR śmigłowca Sokół.
Augustyniak stworzył nowy rozdział Instrukcji Wykonywania Lotów w Lotnictwie Sanitarnym dotyczący korzystania ze śmigłowców w terenie górskim. Szkolił pilotów śmigłowcowych w celach ratownictwa górskiego i morskiego. Spędził w powietrzu ponad 8 tysięcy godzin. Wspominał:
Od 1991 roku był na emeryturze, ale latał (na pół etatu – śmigłowiec Mi-2) do 1994 roku. W 1999 roku nadano mu tytuł honorowego członka TOPR.