11 kwietnia 1930 aresztowany, 18 lutego 1931 skazany w Lublinie na 7 lat więzienia z zaliczeniem aresztu, po apelacji wyrok zmniejszono do 6 lat. Podczas odbywania kary we Wronkach był w zarządzie komuny więziennej. 3 stycznia 1936 zwolniony, został sekretarzem Zarządu Związku Zawodowego Robotników Budowlanych w Lublinie. Był jednym z głównych organizatorów strajku lubelskich murarzy i cieśli, za co 30 marca 1936 został aresztowany; zwolniony 5 maja 1936. 26 czerwca 1936 ponownie aresztowany i do 21 maja 1937 był osadzony w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Po zwolnieniu był murarzem w różnych firmach budowlanych.
Od grudnia 1939 do czerwca 1941 dyrektor łaźni miejskich w Kowlu, członek Miejskiej Rady Delegatów Robotniczych (RDR) i Komitetu Miejskiego (KM) MOPR. Po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowany do Kijowa, od lipca 1941 żołnierz Armii Czerwonej, do maja 1942 był w batalionach budowlanych, pracował przy budowie bazy naftowej w Uljanowsku nad Wołgą. Później pracował w kołchozie w Kazachstanie. W sierpniu 1943 wstąpił do armii Berlinga i został zastępcą dowódcy baterii ds. polityczno-wychowawczych, a potem zastępcą dowódcy dywizjonu ds. polityczno-wychowawczych w 3 pułku artylerii lekkiej w stopniu podporucznika. Od lipca do października 1944 przeszedł szlak bojowy 1 Armii WP z Kowla do prawobrzeżnej Warszawy.