W wyniku modernizacji ich długość zwiększyła się z pierwotnych 28,1 m do 32 metrów, wyporność wzrosła do 161 ton, a wyrzutnie torpedowe zostały zastąpione czterema wyrzutniami min o pojemności 8 min..
10 maja 1918 roku ostatnim dowódcą okrętu został Ernst SchöllerErnst Schöller Uboat.net WWI U-boat commanders. Pod jego dowództwem okręt operował do sierpnia 1918 roku. 19 sierpnia okręt zaginął. Nieznane są przyczyny zatonięcia oraz miejsce spoczywania okrętu. Nikt z 19-osobowej załogi nie ocalał.
27 października 1918 roku, ponad dwa miesiące po zaginięciu okrętu, u ujścia Tamizy na minę postawioną przez UB-12 pod dowództwem Schöllera wszedł należący do Royal Navy niewielki dryfer HMD „Calceolaria” o pojemności 92 BRTHMD Calceolaria (+1918) – WreckSite, [dostęp=2013-09-28].
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
uboat.net - WWI U-boats UB 12, [dostęp 28-09-2013]
Kategoria:Okręty podwodne typu UB I Kategoria:Okręty zbudowane w AG Weser Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Północnym Kategoria:Zatopione niemieckie okręty podwodne typu UB I