Powierzchnia biaława, w górnej części pokryta dużymi plamami w kolorze od purpurowego do czarniawego. Są to plamy po wydzielanej z blaszek zaschniętej cieczy o bursztynowym kolorze. Podstawa żółta. Miąższ Biały, po uszkodzeniu różowiejący, a później czerwieniejący. Smak i zapach słaby. Wysyp zarodników Czarny Cechy mikroskopowe Zarodniki gładkie o rozmiarach 18–23 × 6–9 μm. Gatunki podobne klejek alpejski (Chroogomphus helveticus). Nie jest śliski i ma owocnik pomarańczowobrązowy do różowofioletowego bez plam. klejek czerwonawy (Chroogomphus rutilus) nie jest śliski i ma czerwonobrązowy kapelusz. Brak plam.
Występowanie i siedlisko Opisano występowanie tego gatunku w Europie, Ameryce Północnej, Japonii i Nowej Zelandii. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech, Danii, Estonii, Holandii.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Rośnie w lasach, szczególnie górskich, na ziemi, głównie pod modrzewiami. Owocniki wytwarza od lipca do października.
Znaczenie Według niektórych atlasów grzybów wszystkie klejówki to grzyby jadalne.
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Klejówkowate Kategoria:Mykobiota Polski