Następnie udał się do Londynu, gdzie spotkał się z angielskim ministrem spraw zagranicznych Robertem Stewartem, a potem udał się na kongres wiedeński (2 września 1814 - 9 czerwca 1815). Consalviemu udało się na nim odzyskać terytoria legackie na południe od rzeki Pad, enklawy w Pontecorvo i Benevento i wymusić na księciu Klemensie von Metternichu wycofanie stamtąd wojsk austriackich. Po zakończeniu obrad kongresu Consalvi powrócił do Rzymu, gdzie negocjował zawarcie konkordatów z Bawarią i Sardynią w 1817 oraz z Królestwem Obojga Sycylii w 1818 i Królestwem Prus w 1821. Od lutego 1820 przez roczną kadencję pełnił funkcję kamerlinga Kolegium Kardynałów.

Po elekcji Leona XII kardynał popadł w niełaskę, lecz po trzech miesiącach doszło do zgody i papież 13 stycznia 1824 mianował Consalviego prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Jedenaście dni później kardynał zmarł w wyniku wysokiej gorączki.

Przypisy

Kategoria:Urodzeni w 1757 Kategoria:Zmarli w 1824 Kategoria:Włoscy kardynałowie XIX wieku Kategoria:Sekretarze stanu Stolicy Apostolskiej Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa VII Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku