Zastosowana metoda Oppenheimer posługuje się w Scenie zbrodni szczególną, samodzielnie wypracowaną techniką. Bohaterowie filmu inscenizowali swoje zbrodnie. Następnie reżyser pokazywał im zarejestrowany materiał. Anwar Congo, oglądając swoją rekonstrukcję, stwierdza, że jest z nią coś nie tak. Nie przeszkadza mu moralna okropność czynów, w których uczestniczył, ale sposób ich przedstawienia. Oppenheimer uważa, że Congo, oglądając nagranie, odczuwa zło, którego się dopuścił, ale nie może się do tego przyznać przed sobą samym. Wie, że coś jest źle, ale zrzuca winę na swój niewłaściwy strój i wesołe zachowanie. W dalszych inscenizacjach, chcąc właściwie pokazać to, co zaszło, posługuje się stylizacją na filmy, których jest fanem.
Popkultura odgrywa niezwykłą rolę w filmie Oppenheimera. Gangsterzy, z których rekrutowali się członkowie brygad śmierci na Sumatrze, byli paserami sprzedającymi bilety do kina. Kochali zachodnie kino i czerpali z niego wzorce zachowań. Anwar opracował metodę egzekucji przez uduszenie drutem, inspirując się filmami gangsterskimi. Naśladował także ich styl życia – elegancki ubiór i swobodę.