W chwili otwarcia obiekt dysponował jedynie 30 miejscami noclegowymi położonymi na parterze, jednak w kolejnych latach udostępniano dalsze pomieszczenia. W następnym sezonie w schronisku nocować mogło już 80 osób, a później nawet 100. Obiekt dysponował także 20 miejscami turystycznymi na siennikach. Na parterze zlokalizowano reprezentacyjną jadalnię urządzoną w stylu huculskim, dwie wspólne sale noclegowe i pomieszczenia gospodarcze. Kolejne sypialnie znajdowały się na piętrze. Od 1935 r. w budynku mieściła się także stacja ratunkowa Towarzystwa Krzewienia Narciarstwa.
Schronisko uległo zniszczeniu w czasie II wojny światowej, według jednej z hipotez zostało rozebrane w 1940 roku przez żołnierzy radzieckich. Do czasów współczesnych przetrwały ruiny przyziemia.
Szlaki turystyczne w 1936 r. z Sianek przez Beskid Wielki (1012 m n.p.m.), Błyśce (1047 m n.p.m.), Kińczyk Hnylski (1115 m n.p.m.), Starostynę (1229 m n.p.m.) i Wielki Wierch (1312 m n.p.m.), na Pikuj (1405 m n.p.m.) przez Dżurowy Żołob oraz Zełemeny (1307 m n.p.m.), z Libuchory.
Przypisy Regulamin Górskiej Odznaki Turystycznej PTT Kraków 1936, s. 55, dostęp [2013-09-18] Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937-38 Kraków, s. 78, dostęp [2013-09-18]
Pikuj