Od lutego 1936 do września 1939 członek Warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS. W sierpniu 1936 został wybrany na delegata na Międzynarodowy Kongres Pokoju w Brukseli, jednak, tak jak reszta polskiej delegacji, nie uzyskał pozwolenia na wyjazd. Od 1934 członek Rady Nadzorczej Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, w latach 1941–1944 członek jej zarządu.

We wrześniu 1939 organizował robotnicze oddziały obrony Warszawy. W latach 1939–1940 był współorganizatorem grupy socjalistycznej „Chłop i Robotnik”, a w okresie 1940–1941 „Barykady Wolności”. Od 1 września 1941 członek Komitetu Centralnego Polskich Socjalistów, od marca do września 1943 przewodniczący Komitetu Centralnego Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Był też członkiem Rady Pomocy Żydom. Po rozłamie w RPPS wiosną 1944 członek skrzydła nazwanego później PPS-Lewicą i popierającego Centralny Komitet Ludowy. Od 1944 kapitan Komendy Głównej Polskiej Armii Ludowej. Po usunięciu Niemców z Warszawy w styczniu 1945 prowadził rozmowy z kierownictwem Rządu Tymczasowego RP, w lutym 1945 wstąpił do „lubelskiej” PPS i został członkiem jej Centralnego Wydziału Zawodowego. Od marca 1945 wiceprzewodniczący Warszawskiej Rady Związków Zawodowych i delegat do Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy.