Po powrocie do Bułgarii przez rok był wykładowcą w szkole dla duchowieństwa w Monasterze Baczkowskim oraz w seminarium duchownym w Płowdiwie. W 1916 ponownie wyjechał na studia, tym razem do Wiednia; następnie obronił dysertację doktorską w dziedzinie filozofii w Czerniowcach. 25 listopada 1917 został wyświęcony na hieromnicha przez metropolitę płowdiwskiego Maksyma. W latach 1917–1922 był przedstawicielem Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego w Budapeszcie.
Po powrocie do Bułgarii otrzymał godność archimandryty, został protosynglem metropolii sofijskiej (funkcję tę pełnił w latach 1923–1924), kierownikiem oddziału kulturowo-oświatowego przy Świętym Synodzie Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego oraz proboszczem parafii katedralnej przy soborze św. Aleksandra Newskiego w Sofii (1924–1926). W 1925 opracował przyjętą następnie przez Synod regułę dla stauropigialnych klasztorów w Bułgarii. W 1926 został rektorem seminarium duchownego w Sofii, którym pozostawał przez pięć lat. W 1931 mianowano go sekretarzem Świętego Synodu Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego.