Dynamiczny rozwój gospodarczy Azerbejdżanu rosyjskiego, związany z zapoczątkowanym w 1872 boomem naftowym w regionie Baku, zachęcał do osiedlania się w mieście także przybyszów spoza Imperium Rosyjskiego. Największe znaczenie miała imigracja ormiańska. Tylko w latach 1828–1830 na ziemie azerskie napłynęło 120 tys. Ormian, wyjeżdżających z Persji i Turcji. Kolejna znacząca grupa emigrantów ormiańskich pojawiła się w Azerbejdżanie rosyjskim po masakrze ludności ormiańskiej w tureckiej Anatolii wschodniej w latach 90. XIX w. Według amerykańskiego historyka J. McCarthy’ego, którego oceny polski autor P. Kwiatkiewicz uważa jednak za przesadzone, od 1828 do 1920 na terytorium Azerbejdżanu osiedliło się 660 tys. Ormian. Władze carskie popierały napływ Ormian do Azerbejdżanu, namiestnicy Kaukazu w swojej polityce narodowościowej faworyzowali tę grupę etniczną kosztem miejscowych muzułmanów.