Będąc osłabionymi i nielicznymi, palestyńscy Żydzi nie mogli wymusić już scentralizowanego systemu zbierania funduszy. Określenie "cztery święte miasta judaizmu" było używane przez historyków - nigdy nie odnosiło się do rzeczywistego stanu w judaizmie. W tradycji żydowskiej tylko Jerozolima była uznawana za święte miasto.
Znaczenie religijne miast Od XVI-XVII wieku znaczenie świętości Ziemi Izraela zostało prawie w całości przeniesione do czterech miast - Jerozolimy, Hebronu, Safedu i Tyberiady. Jerozolima jest najświętszym miejscem judaizmu i od X wieku p.n.e. duchowym centrum narodu żydowskiego. W trakcie panowania króla Dawida miejsce to zostało wybrane jako lokalizacja Świątyni Jerozolimskiej, w której składano ofiary wymagane przez Torę. Hebron jest miejscem pochówku patriarchów i ich żon: Abrahama i Sary, Izaaka i Rebeki oraz Jakuba i Lei. Są oni pochowani w jaskini Makpela. Z tego powodu Hebron jest drugim najświętszym miejscem dla Żydów. Historycznie była to pierwsza stolica króla Dawida. Safed zyskał wyjątkowe znaczenie po wydaniu w 1492 roku edyktu o wygnaniu Żydów z Hiszpanii. Do Safedu napłynęli wówczas hiszpańscy Żydzi, którzy uczynili z miasta centrum żydowskiego mistycyzmu koncentrującego się wokół kabały. Tyberiada odegrała znaczącą rolę w żydowskiej historii.